Μπαμπάς μου..

Είναι αυτός που είναι πάντα δίπλα σου από....μακρυά.

Αυτός που θα σου μάθει πως να είσαι «αντράκι» και να στέκεσαι στα πόδια σου, αυτός που θα σε ακούσει χωρίς να απαντήσει και ήδη ξέρεις τι θέλει να σου πει.

Για μένα ήταν πολλά περισσότερα από λέξεις γραμμένες σε χαρτί.

Ήταν κομμάτι από μέσα μου.

 Έβλεπα εμένα σε αυτόν και αυτός τον εαυτό του.

Το ότι είναι μακρυά δεν είναι το δύσκολο, αυτό που πονάει είναι οι ατέλειωτες συζητήσεις που δεν πρόλαβα να κάνω μαζί του.

Να μάθω τους λόγους και τις σκέψεις του.

Να μάθω την εφηβεία του, τις στιγμές και τα θέλω του.

Όλα γίνονται πάντα τόσο γρήγορα και είναι δεδομένα.

Δεδομένο ότι θα τον έχεις και αύριο, δεδομένο ότι αν δε το πεις τώρα πάντα θα υπάρχει χρόνος, και αυτός είναι τώρα εχθρός και φίλος μου. Ο χρόνος..

Μαζί του δεν εμαθα πολλά αλλά αυτά που έμαθα θα τα θυμάμαι για πάντα.

Το βλέμα του πάντα με καθήλωνε, αυτά τα μάτια που ποτέ του δεν με μάλωσαν για ότι κι αν είχα κάνει, αυτά τα μάτια που βλέπω τώρα και με γυρίζουν τόσο πίσω.

Μπαμπά μου, δεν θα ξεχάσω κάθε σου αγκαλιά και κάθε νεύμα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μυρωδιά σου, ούτε τα χέρια σου που από τη δουλειά ήταν κουρασμένα.

Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο μπαμπάς μου,  αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πώς ήταν, για μένα υπάρχεις ακόμη..και είσαι μέσα μου..και θα σε γνωρίσουν και τα παιδιά μου.

Με πολύ νοσταλγία

Το «τούτο» σου